İnsan sevdiğini bir kere kaybedince,
Sevilen bir kere gidince diğerleri de hep gider diye korkuyor, Sevmeye…!
Seni korkularımla sevmiştim…
Elimde değildi,
Bir kere incinmiştim, ikincisinden korktum!
Yine de sevdim seni,
Hem de gidenlerden daha çok sevdim!
Hep ayak seslerindeydi kulağım…
Çizdiğim sınırlardan öte bir ayak sesi duyunca irkilirdim,
Koşardım tutmak için seni.!
Oysa sen gitmeyi değil benli hayalleri düşlüyor olurdun o zamanlarda…
Sadece düşlüyordun,
Benim de ‘Sen’li hayallerim olsun diye hiç yardımcı olmadın bana,Korkularıma…!
Sadece sevmekti…
Beklemekti çabasız sevmek…!
Bense çırpındım durdum karşında,boşa kanatlarımdan oldum, Uçmayı unuttum…
Çok anlatmak istedim sana,
Ama o kadar kaptırmıştın ki kendini hazır hayata ‘Dur’ dedim duymadın…!
Sonumuzdu haykırışlarım,
Dinlemedin…!
Ben de öğrendim artık …
Verdiğim değeri haketmeyen insanları silmeyi..
Arkama dönüp bakmamayı… Hiç kimse için
kendime saygımı yitirecek bir şey yapmamayı..
Gözyaşlarımın değerini bilmeyi ve onları
üç kuruşluk insanlar için harcamamayı…
Ben izin vermeden kimsenin beni üzemeyeceğini..
Kendimin her şeyden önemli olduğunu…
Zor oldu, geç oldu
ama ÖĞRENDİM…!!
-RÜYA-
Kaynak: Paylaşımı için Rüya’ya teşekkür ederiz.
