Bazan aklım duruyor ve kafam çalışmıyor, diğer insanların yaptıkları karşısında.
Her türlü kabalık, şiddet, ciddiyetsizlik, samimiyetsizlik insanlarda. Nezaket yok olmuş, adeta ölmüş tıpkı insanlık gibi.
Teşekkür etmek, özür dilemek, rica etmek mazide kalmış. Nedir bu kendini bilmezlik, nedir bu laçkalık anlayamıyorum. Çoğunluğun burnu havada…. Dünyayı kendileri yaratmış sanki. Bir eda, bir naz, bir burun kıvırma. Kendileri ne? Nerden gelmişler? Unutuyorlar ve hatta unutmuşlar tümden her şeyi.
Çok mu zor insanların kibar olması? Çok mu zor bencil olmadan yaşamaları? Kendilerinden önce başkalarını düşünmek…. Çok mu zor?
Özlüyorum ben de geçmişi. Küçüklüğümdeki mahallemizi, sokağımızdaki insanları… Bakkalımızı, komşu teyzeleri ve amcalarımızı ve de onların çocuklarını…
Özlüyorum annemi, babamı ve her şeye rağmen geçmişte yaşadıklarımı.
Yaşım kırkdört ve ben çoktan dünümü özledim. Gelecekten ise umutlarım kırık dökük.
Kızıyorum insanlara; kaba oldukları için…. Kızıyorum onlara bencil oldukları için. Kızıyorum onlara ukala ve taklitçi oldukları için. Kızıyorum kendime onlardan insanlık beklediğim için…..
Nezaketi de öldürmüşler ya…. Yazıklar olsun!!!
Bircan OĞANKUL
05.08.2011
Saat: 13.16
