..
ne vakit
yazmaya kalkışsam,
parmak uçlarıma düğümleniyor
kelimeler
..
ve ben
ne vakit
duygular(ım)a yol versem
beynimi uyuşturuyor
cümleler..
oysa,
eskiden öyle miydi?
yazarak hafiflerdi dertlerim
ya da
çoğalırdı keyiflerim.
dokunurdu
her hiss(im)e
sözcüklerim
..
ve ulaşırdı
nice canlara
elemim,
saadetim,
gücenmişliğim…
şu sıralar
içimde,
doğuma saniyeler sayan
bir annenin
-merakla karışık-
bunalmışlığı gibi
veya
nasıl desem
yağdı yağacak
-şimşeklerle boğuşan-
gökyüzünün
sıkılmışlığına benzer
bir hal var.
biliyorum ki
tan vakti
her zaman
canını acıtır karanlığın,
aydınlığı sevindirirken!
..
yüreğimdeki
gün ışığı da
doğacaktır elbet,
-diyeti fazlasıyla ödenen-
sancıları(mı) uğurlarken…
nurdan özcan / 06.09.2011
Sevgili kardeşim Nurdan, hislerinin yüreğin ve kaleminle buluşması çok güzel olmuş. Şiirin birçok kişinin hislerine tercüman olacak türden. Diyeti fazlasıyla ödenen sancılarımız mutlaka vardır. Hayatımıza giren çıkan kişilerin bizlerde yol açtığı izler bazan kalemi elimize aldırıyor, bazan da kalemimizi kırmamıza neden oluyor. Ne yaşarsak yaşayalım, kalemimiz hiç susmamalı ne tan vakitleri ne de başka vakitler….
Şiirini okurken içim sızlamadı değil. Kalemine sağlık.
Sevgimle
Bircan
TEŞEKKÜR EDİYORUM ABLACIĞIM..EKSİK OLMA!